Isu Roti Katholik

Assalaumu’alaikum di ucapkan buat muslimin muslimat sekalian. Semoga sentiasa dikuatkan iman untuk menghadiri segala macam cabaran yang berupaya untuk merosakkan akidah.

Mungkin isu ini sudah lama berlaku, bahkan saya sendiri telah mengetahuinya melalui laman web Malaysiakini 15 Julai 2009 di bawah tajuk “Roti Suci seret Al-Islam ke Balai” yang ditulis oleh saudara Abdul Rahim Sabri. Mungkin kesibukan masa membataskan diri untuk menulis ulasan ini

Pertama sekali, saya berpandangan bahawa niat asal wartawan Al-Islam untuk meninjau sejauh mana masalah remaja melayu murtad adalah munasabah. Akan tetapi, methodologi yang diguna pakai oleh mereka agak melampau. Saya petik tulisan dari malaysiakini untuk menunjukkan betapa isu ini sangat tidak bertanggungjawab.

"Perbuatan dua lelaki ini iaitu meninjau di dalam gereja, menerima roti putih ini (daripada paderi), meludah keluar roti putih tersebut bagi tujuan mengambil gambar dan kemudian menulis mengenai pengalaman tersebut dalam majalah Al-Islam merupakan perbuatan yang amat menghinakan kepada umat Katholik dan berprovokasi," aduan polis 8 Julai lalu dipetik.

Sekiranya, mereka hanya membuat tinjauan maka tidak sewajarnya mereka mengikuti ritual yang dijalankan. Bahkan, saya sendiri kurang pasti apakah bentuk penyamaran yang dilakukan oleh mereka. Adakah mereka menyamar dan mengatakan bahawa mereka adalah kristian?

Ini kerana, saya telah beberapa kali ke gereja melalui program perbandingan agama dan kebiasaannya kami akan duduk di kerusi paling belakang sekali. Mereka sama sekali tidak akan memberikan roti dan wine kepada mereka yang bukan penganut agama kristian.

Menurut kepercayaan kristian. Ada dua kisah membawa kepada pemberian roti kepada penganutnya. Pertamanya ialah kisah di mana Jesus Christ memberi makan ribuan manusia dengan sekeping roti dan keduanya ialah peristiwa di mana Jesus bercakap menggunakan bahasa ilustrasi yang mengatakan bahawa sesiapa yang memakan daging dan meminum darahnya akan beroleh kehidupan abadi. Ia diceritakan dalam Kitab John 6:54-59. Akan tetapi, maksud sebenar ayat ini ialah sesiapa yang mengikut ajaran dan kalimah tauhid yang dibawa beliau akan beroleh kehidupan abadi.

Akan tetapi, memandangkan mereka telah menjadikannya sebagai salah satu ritual dalam agama mereka, maka tidak sepatutnya kita menghina mereka. Sesungguhnya Islam menyuruh manusia menghormati agama lain sekiranya mereka mengiktiraf kedudukan islam.

Perangilah orang-orang yang tidak beriman kepada Allah dan tidak (pula) kepada hari kemudian, dan mereka tidak mengharamkan apa yang diharamkan oleh Allah dan RasulNya dan tidak beragama dengan agama yang benar (agama Allah), (yaitu orang-orang) yang diberikan Al-Kitab kepada mereka, sampai mereka membayar jizyah dengan patuh sedang mereka dalam keadaan tunduk. [Q9:29]

Oleh yang demikian, saya berharap agar hal sebegini tidak lagi berlaku dan kita sepatutnya menghormati agama lain. Berkenaan dengan masalah murtad dalam kalangan remaja, tidak dinafikan ia semakin berleluasa dan wajib dibendung. Akan tetapi, wajarkah kita menyalahkan golongan kristian yang berdakwah serta menunjukkan kasih sayang mereka hingga menarik orang islam pada agama mereka.

Sebaliknya, kitalah yang wajib memperkukuhkan usaha dakwah dan memberi penerangan sebenar tentang agama kristian dan islam sebelum mereka tergelincir dari landasan akidah, Sekiranya ada masalah murtad, maka kitalah yang sepatutnya dipersalahkan.

Oleh

Bro Muhamad Na’im B. Ab Razak

Lujnah Kelas dan Praktikal KPN

Injil=Bible? (Bahagian 2)

PADA bahagian pertama, kita telahpun jelas tentang apakah sebenarnya Injil dan Bible. Sekarang, bolehlah kita mengenali sedikit sebanyak senarai kitab dalam Bible bagi umat Kristian dan juga umat Yahudi kerana kedua-dua golongan ini beriman dengan Bible.

Adalah lebih baik untuk kita mulakan dengan Bible Ibrani umat Yahudi terlebih dahulu kerana kitab-kitab tersebut adalah milik mereka pada asalnya (sebelum diiktiraf sebagai OT oleh Kristianiti). Pada pendapat penulis sendiri, kita semua pasti telah mengetahui bahawa kitab yang diwahyukan kepada nabi Musa a.s. adalah kitab Taurat dan nabi Musa a.s. merupakan nabi yang teragung bagi umat Yahudi.

Penulis pernah terbaca satu artikel dalam laman web anti Islam seperti www.answering-islam.org yang menempelak al-Qur'an sebagai kitab yang ignorant (sebenarnya mereka merujuk kepada junjungan besar Rasulullah s.a.w. sendiri sebab pada pandangan mereka bagindalah yang menulis al-Qur'an).

Mereka memaparkan kesemua ayat-ayat al-Qur'an yang menceritakan kitab Taurat dan Injil berserta hubungkaitnya dengan kaum Yahudi dan Kristian. Seolah-olah al-Qur'an tidak mengetahui bahawa kaum Yahudi dan Kristian sebenarnya beriman dengan Bible yakni himpunan kitab-kitab para nabi dan bukannya Taurat (bagi Yahudi) dan Injil (bagi Kristian) sahaja. Sebagai contoh, mereka menunjukkan ayat ini:

Wahai Ahli Kitab! Mengapa kamu berani mempertengkarkan tentang (agama) Nabi Ibrahim, padahal Taurat dan Injil tidak diturunkan melainkan kemudian daripada (zaman) Ibrahim; patutkah (kamu berdegil sehingga) kamu tidak mahu menggunakan akal? (Aali Imran:65)

Sebelum kita pergi lebih jauh lagi tentang apakah yang dimaksudkan dengan Taurat itu mengikut persepsi Islam dan Yahudi, marilah kita merenung ayat al-Qur'an ini:

Bandingan orang-orang (Yahudi) yang dipertanggungjawabkan Kitab Taurat, kemudian mereka tidak menyempurnakan tanggungjawab itu, maka samalah seperti keldai yang memikul bendela kitab-kitab besar (sedang ia tidak mengetahui kandungannya). Buruk sungguh bandingan kaum yang mendustakan ayat-ayat keterangan Allah dan (ingatlah), Allah tidak memberi hidayat petunjuk kepada kaum yang zalim. (al-Jum'ah:5)

Dalam ayat di atas, Allah s.w.t. menempelak kaum Yahudi yang dipertanggungjawabkan dengan kitab Taurat tetapi tidak amanah dalam memikul tanggung jawab itu. Mereka diumpamakan oleh Allah s.w.t. laksana himar atau keldai yang tiada akal yang hanya tahu memikul bebanan berupa kitab-kitab besar tanpa mengetahui apa-apapun di sebalik tugasan atau tanggung jawab yang diberikan.

Suatu yang menarik yang dapat kita kenal pasti dalam ayat di atas ialah perumpamaan yang dibuat Allah s.w.t. terhadap umat Yahudi dan tanggung jawab mereka untuk kitab Taurat sebagai keldai yang memikul bendela kitab-kitab besar. Jika Yahudi yang tidak amanah itu adalah keldai, maka kitab Taurat yang dipertanggungjawabkan tersebut pula ialah bendela kitab-kitab besar. Beginilah secara ringkasnya yang dapat disimpulkan.

Baiklah, sekarang marilah kita mengenali dengan lebih dekat lagi tentang apakah sebenarnya Taurat di sisi umat Yahudi. Bagi umat Yahudi, "Torah" (Taurat) dalam bahasa Ibrani secara literalisnya bererti Hukum-Hakam atau Undang-Undang (The Law) dan juga Pengajaran. Ia meliputi kesemua kompendium kitab suci umat Yahudi sama ada yang bertulis atau yang lisan dan bukanlah semata-mata merujuk kepada kitab Taurat yang dinuzulkan kepada Musa a.s. di Gunung Sinai sahaja.

Terdapat dua jenis Taurat dalam ajaran Yahudi iaitu Torah She Bi Khtav (Taurat Bertulis/Written Law) dan Torah She Be 'Al Peh (Taurat Lisan/Oral Law).

Torah She Bi Khtav inilah yang dipanggil Bible Ibrani dan juga Perjanjian Lama (OT) oleh Kristianiti. Bagaimanapun, lazimnya umat Yahudi mengenalinya dengan nama TaNa''KH iaitu akronim bagi tiga bahagian utama Bible ini-Torah, Nevi'im dan Ketuvim. Tradisi Yahudi mengatakan bahawa kitab-kitab yang sebanyak 24 buah ini telah dikumpulkan sekitar tahun 450 SM lagi oleh Anshei Knesset HaGedolah (Para Tua Muktamar Agung) yang dipimpin oleh Rabbi Yokhanan ben Zakkai.

Bahagian pertama ialah Torah proper (Taurat yang kita percaya sebagai kitab yang dinuzulkan kepada nabi Musa a.s.). Dalam kalangan Yahudi, ia dipanggil Torah le Moshei Rabbeinu Mi Sinai (Taurat untuk Musa Mahaguru Kita dari Sinai), Torah HaKhumash (Taurat yang Lima) ataupun Khamishei Khumshei Torah (Lima [Kitab] dari Lima yang Pertama Taurat). Secara ringkasnya, ia digelar sebagai HaKhumash (Yang Lima) atau Sefer Torah (Kitab Taurat) sahaja.

Umat Yahudi percaya bahawa Taurat yang diwahyukan kepada Musa itu termaktub dalam 5 buah kitab yang ditulis oleh nabi Musa sendiri dalam tempoh yang berlainan sehinggalah baginda wafat. Kitab ini menceritakan zaman permulaan dunia ini diciptakan, kisah Adam dan Hawa, Qabil dan Habil, kisah nabi Nuh, nabi Ibrahim dan keluarganya, nabi Ya'akub dan keluarganya, kisah bani Israel sehinggalah kewafatan baginda sendiri (kononnya, kisah yang menceritakan kewafatan nabi Musa itu ditambah oleh muridnya iaitu nabi Yusha') di samping merakamkan hukum-hakam yang diwahyukan kepada Musa.

Bahagian Pertama:Sefer Torah (Kitab Taurat):

1. Beresheit (Pada Mulanya)-Kejadian (Genesis)

2. Shemot (Nama-Nama)-Keluaran (Exodus)

3. Vai Yiqra (Dan Dia Berfirman)-Imamat (Leviticus)

4. Be Midbar (Di Padang Pasir)-Bilangan (Numbers)

5. Devarim (Firman-Firman)-Ulangan (Deuteronomy)

nota: Ini adalah nama-nama kitab dalam Ibrani berserta maksudnya secara harfiah, dan juga nama-nama mengikut panggilan orang-orang Kristian dalam OT menurut bahasa Melayu dan bahasa Inggeris.

Bahagian kedua bagi TaNa''KH ialah Nevi'im (Para Anbiya'). Dinamakan sebagai Nevi'im kerana ia menghimpunkan kitab para nabi selepas Musa. Terdapat 8 buah kitab besar dalam bahagian ini. Bahagian Nevi'im dibahagikan pula kepada 2 bahagian kecil iaitu Nevi'im Rishonim (Nabi-Nabi Salafi/Terdahulu) dan Nevi'im Akharonim (Nabi-Nabi Khalafi/Terkemudian). Sementara Nevi'im Akharonim pula diklasifikasikan pula kepada 2 bahagian lagi iaitu Nevi'im Gedolim (Nabi-Nabi Major/Besar) dan Nevi'im Ketanim (Nabi-Nabi Minor/Kecil). Kitab-kitab ini menceritakan perihal kehidupan dan dakwah serta nubuat para nabi selepas nabi Musa a.s.

Bahagian Kedua:Nevi'im (Para Anbiya'):

A. Nevi'im Rishonim (Nabi-Nabi Salafi/Terdahulu):

1. Sefer Yehoshua' (Kitab Yusha')-Yoshua (Joshua)

2. Sefer Shofetim (Kitab Para Hakim)-Hakim-Hakim (Judges)

3. Sefer Shemuel (Kitab Samuel)-Samuel (Samuel):

i. Sefer Shemuel Alef (Kitab Samuel 1)-1 Samuel (Samuel I)
ii. Sefer Shemuel Bet (Kitab Samuel 2)-2 Samuel (Samuel II)

4. Sefer Melakhim (Kitab Para Raja)-Raja-Raja (Kings):

i. Sefer Melakhim Alef (Kitab Para Raja 1)-1 Raja-Raja (Kings I)
ii. Sefer Melakhim Bet (Kitab Para Raja 2)-2 Raja-Raja (Kings II)


B. Nevi'im Akharonim (Nabi-Nabi Khalafi/Terkemudian):

I. Nevi'im Gedolim (Nabi-Nabi Major/Besar):

5. Sefer Yesha'ayahu (Kitab Yesaya)-Yesaya (Isaiah)

6. Sefer Yirmeyahu (Kitab Irmia)-Yermia (Jeremiah)

7. Sefer Yekhezqiel (Kitab Hizqil)-Yehezkiel (Ezekiel)


II. Nevi'im Ketanim (Nabi-Nabi Minor/Kecil):

8. Sefarim Nevi'im Trei Asar (Kitab-Kitab 12 Para Nabi):

i. Sefer Hoshea' (Kitab Hosea)-Hosea (Hosea)
ii. Sefer Yoel (Kitab Yoel)-Yoel (Joel)
iii. Sefer 'Amos (Kitab 'Amos)-Amos (Amos)
iv. Sefer 'Ovadyah (Kitab Obadiah)-Obaya (Obadiah)
v. Sefer Yonah (Kitab Yunus)-Yunus (Jonah)
vi. Sefer Mikhah (Kitab Mikah)-Mikhah (Micah)
vii. Sefer Nakhum (Kitab Nahum)-Nahum (Nahum)
viii. Sefer Khavaqquq (Kitab Habakuk)-Habakuk (Habakkuk)
ix. Sefer Tsefan'yah (Kitab Sefaniah)-Zefania (Zephaniah)
x. Sefer Khaggai (Kitab Hajai)-Hagai (Haggai)
xi. Sefer Zekharyah (Kitab Zakaria)-Zakaria (Zechariah)
xii. Sefer Mal'akhi (Kitab Malaki)-Maleakhi (Malachi)

nota: Ini adalah nama-nama kitab dalam Ibrani berserta maksudnya secara harfiah, dan juga nama-nama mengikut panggilan orang-orang Kristian dalam OT menurut bahasa Melayu dan bahasa Inggeris. Kitab Samuel dan Kitab Para Raja masing-masing terdiri daripada 2 buah kitab kecil. Kitab-Kitab 12 Para Nabi adalah kitab-kitab kecil yang dibukukan menjadi satu kitab sahaja di mana, ia selalunya dipanggil dengan nama Trei Asar (Yang Dua Belas) sahaja.

Bahagian ketiga TaNa''KH pula ialah Ketuvim (Karangan-Karangan/Kitab-Kitab). Terdapat 11 buah kitab besar dalam bahagian ini. Bahagian Ketuvim terbahagi kepada 3 kumpulan kecil iaitu Liturgiyah (Kesusasteraan), Megillot HaKhumash (Skrol-Skrol yang Lima) dan Historiyah (Sejarah). Kitab-kitab ini mempunyai gaya bahasa kesusasteraan yang berbentuk nyanyian dan syair.

Bahagian Ketiga:Ketuvim (Karangan-Karangan/Kitab-Kitab):

A. Liturgiyah (Kesusasteraan):

1. Sefer Tehilim/Mizmor le David (Kitab Puji-Pujian/Zabur/Mazmur Daud)-Zabur/Mazmur (Psalms)

2. Sefer Mishlei (Kitab Perumpamaan-Perumpamaan)-Amsal (Proverbs)

3. Sefer 'Iyov (Kitab Ayub)-Ayub (Job)


B. Megillot HaKhumash (Skrol-Skrol yang Lima):

4. Sefer Shir HaShirim (Kitab Nyanyian Segala Nyanyian)-Kidung Agung (Songs of Solomon)

5. Sefer Rut (Kitab Rut)-Ruth (Ruth)

6. Sefer Eikhah (Kitab Ratapan;Literalisnya: Bagaimana)-Ratapan (Lamentation)

7. Sefer Qohelet (Kitab Khutbah;Literalisnya: Dia Menghimpunkan)-Pengkhutbah (Ecclesiastes)

8. Sefer Ester (Kitab Astar)-Esther (Esther)


C. Historiyah (Sejarah):

9. Sefer Daniyel (Kitab Daniel)-Daniel (Daniel)

10. Sefer 'Ezra u Nekhemyah (Kitab Uzair dan Nehemiah):

i. Sefer 'Ezra (Kitab Uzair)-Ezra (Ezra)
ii. Sefer Nekhemyah (Kitab Nehemiah)-Nehemiah (Nehemiah)

11. Sefer Divrei HaiYamim (Kitab Kisah-Kisah Segala Zaman)-Tawarikh (Chronicles):

i. Sefer Divrei HaiYamim Alef-1 Tawarikh (Chronicles I)
ii. Sefer Divrei HaiYamim Bet-2 Tawarikh (Chronicles II)

nota: Ini adalah nama-nama kitab dalam Ibrani berserta maksudnya secara harfiah, dan juga nama-nama mengikut panggilan orang-orang Kristian dalam OT menurut bahasa Melayu dan bahasa Inggeris. Kitab Kisah-Kisah Segala Zaman terdiri daripada 2 buah kitab kecil.

Jadi, TaNa''KH ini mempunyai 24 buah kitab besar; 5 buah kitab dari Sefer Torah, 8 buah kitab dari Nevi'im dan 11 buah kitab dari Ketuvim. Kristianiti tiada pengklasifikasian untuk Perjanjian Lama sebagaimana pengklasifikasian kitab dalam TaNa''KH di atas. Ia menjadikan setiap kitab dalam TaNa''KH sebagai kitab yang solo dan sama taraf, tidak kira yang besar atau yang kecil. Sebab itulah dalam Perjanjian Lama (bagi Kristianiti Protestant), terdapat 39 buah kitab walaupun sebenarnya sama sahaja nama-nama dan isi kandungan dengan 24 buah kitab dalam TaNa''KH (Bible Ibrani) umat Yahudi.

Sekarang, kita akan beralih pula kepada Torah She Be 'Al Peh. Ia adalah Taurat Lisan (Oral Law) yang kita kenalinya dengan nama kitab Talmud. Talmud adalah lebih besar kepentingan dan isi kandungannya daripada TaNa''KH.

Secara lengkapnya, Talmud terdiri daripada dua bahagian. Bahagian pertama ialah bahagian yang disepakati (Mehanneh) manakala bahagian yang kedua ialah bahagian yang tidak disepakati (Natunneh; maknanya boleh didebati). Bahagian yang disepakati ialah Mishnah dan Gemarah manakala bahagian yang tidak disepakati pula ialah Baraitah dan Toseftah.

Tradisi Yahudi mendakwa bahawa semasa Musa menerima Torah HaKhumash yang mengandungi hukum-hakam secara bertulis daripada Tuhan, baginda juga menerima hukum-hakam secara lisan daripada-Nya, iaitu penjelasan yang panjang lebar daripada Tuhan sendiri berkenaan syariat yang termaktub dalam Taurat. Hal ini kerana mereka mengatakan bahawa Musa boleh berkata-kata dengan Tuhan secara terus apabila baginda ingin berbuat demikian.

Bagi umat Yahudi, penjelasan hasil daripada komunikasi antara Musa dan Tuhan inilah yang dinamakan sebagai Mishnah (Ulangan) yakni ulangan kepada Taurat yang Lima berserta dengan penjelasan daripada Tuhan sendiri. Penjelasan secara lisan berbentuk seperti "hadith" ini kemudiannya diwariskan oleh Musa kepada Yehoshua' (Nabi Yusha'), dan selepas itu diwariskan pula kepada Avotei Yisroel HaQedushah (Leluhur Bani Israel Yang Mulia), kemudian kepada para Nevi'im (Para Anbiya' selepas Musa) dan Shofetim (Hakim-Hakim) dan kemudian kepada Anshei Knesset Hagedolah (Para Tua Muktamar Agung) dan akhirnya kepada Zugot (pendeta-pendeta yang hidup di zaman kewujudan Haikal Sulaiman ke-2).

Kononnya, kesemua penjelasan ini diturunkan dengan sanad daripada generasi kepada generasi dengan tambahan sabda-sabda setiap tabaqah atau generasi yang menerima hadith tersebut sebagai penjelasan. Kemudian, ulama-ulama Tannaim (ulama Mishnah, iaitu para rabbi yang hidup semasa 70-200 M) merasakan kepentingan "hadith-hadith" Mishnah ini agar ia tidak pupus maka mereka mencatatkannya dan dikumpulkannya dengan klasifikasi yang sistematik. Himpunan Mishnah yang telah diklasifikasikan ini dinamakan Shesha Sedarim (Enam Aturan/Tertib) atau secara ringkasnya dipanggil SHa"S

Setiap Sidrah (Aturan, kata tunggal bagi Sedarim) terdiri daripada bebearapa Masekhet (kata jamaknya ialah Masekhtot) iaitu Kitab Kecil (Tractate) dan setiap Masekhet pula mempunyai beberapa Peraqim (kata banyak bagi Pereq yang bermaksud Surah atau Bab). Setiap Pereq terdiri daripada Perashiyot Mishnah (Ayat-Ayat Mishnah) atau lebih ringkasnya Mishnayot (kata jamak bagi Mishnah).

Shesha Sedarim ba Mishnah (Enam Aturan/Tertib dalam Mishnah):

Sidrah 1. Zera'im (Benih-Benih)-Hukum-hakam mengenai Sembahyang, Zikir, Doa, Hal Ehwal Pertanian etc:

1. Masekhet Berakhot (Kitab Berkat)
2. Masekhet Pe'ah (Kitab Lapangan Pertanian)
3. Masekhet Demai (Kitab Hasil Pertanian Shubhah)
4. Masekhet Kil'ayim (Kitab Tanaman Heterogenous)
5. Masekhet Shevi'it (Kitab Tahun Ketujuh)
6. Masekhet Terumot (Kitab Sumbangan)
7. Masekhet Ma'aserot (Kitab Cukai)
8. Masekhet Ma'aser Sheni (Kitab Cukai Kedua)
9. Masekhet Kallah (Kitab Roti Khallah)
10.Masekhet Orlah (Kitab Pohon Berbuah)
11. Masekhet Bikkurim (Kitab Buah-Buahan Pertama)

Sidrah 2. Mo'ed (Perayaan)-Hukum-hakam mengenai Hari Sabbat, Puasa, Haji dan Perayaan-Perayaan:

1. Masekhet Shabbat (Kitab Hari Sabbat)
2. Masekhet 'Eruvin (Kitab Shubhah)
3. Masekhet Pesakhim (Kitab Hari Raya Pesakh)
4. Masekhet Shekalim (Kitab Shekel)
5. Masekhet Yoma (Kitab Hari Kifarah)
6. Masekhet Sukkah (Kitab Hari Raya Sukkah)
7. Masekhet Beitsah (Kitab Telur)
8. Masekhet Rosh Hashanah (Kitab Hari Tahun Baru)
9. Masekhet Ta'anit (Kitab Puasa)
10. Masekhet Megillah (Kitab Skrol)
11. Masekhet Mo'ed Katan (Kitab Perayaan Minor)
12. Masekhet Khagigah (Kitab Haji)

Sidrah 3. Nashim (Wanita-Wanita)-Hukum-hakam mengenai Perkahwinan, Perceraian, Kewanitaan, Kerahiban etc:

1. Masekhet Yevamot (Kitab Perkahwinan Levirate)
2. Masekhet Ketubot (Kitab Perjanjian Perkahwinan)
3. Masekhet Nedarim (Kitab Akad)
4. Masekhet Nazir (Kitab Kerahiban)
5. Masekhet Sotah (Kitab Isteri Nusyuz)
6. Masekhet Gittin (Kitab Talak)
7. Masekhet Kiddushin (Kitab Pertunangan)

Sidrah 4. Nezikin (Jenayah)-Syariat tentang Undang-Undang Sivil dan Kriminal, Sumpah, Fungsi Mahkamah, Saksi etc:

1. Masekhet Bava Qamma (Kitab Pintu Pertama)
2. Masekhe Bava Metzia (Kitab Pintu Tengah)
3. Masekhe Bava Batra (Kitab Pintu Terakhir)
4. Masekhe Sanhedrin (Kitab Muktamar Sanhedrin)
5. Masekhe Makkot (Kitab Sebatan)
6. Masekhe Shevu'ot (Kitab Sumpah)
7. Masekhe 'Eduyot (Kitab Saksi)
8. Masekhe Avodah Zarah (Kitab Ibadah Syirik)
9. Masekhe Avot (Kitab Leluhur)
10. Masekhe Horayot (Kitab Pemutusan)

Sidrah 5. Qodashim (Kesucian-Kesucian)-Hukum-hakam mengenai Korban, Sembahan, Penyembelihan, Makanan Kosher, Haikal etc:

1. Masekhet Zevakhim (Kitab Korban)
2. Masekhet Menakhot (Kitab Gandum)
3. Masekhet Khullin (Kitab Sembelihan)
4. Masekhet Bekhorot (Kitab Anak Sulung)
5. Masekhet Arakhin (Kitab Sembahan)
6. Masekhet Temurah (Kitab Penggantian)
7. Masekhet Keritot (Kitab Pengeluaran)
8. Masekhet Me'ilah (Kitab Kerosakan)
9. Masekhet Tamid (Kitab Harian)
10. Masekhet Middot (Kitab Ukuran)
11. Masekhet Qinnim (Kitab Sarang Burung)

Sidrah 6. Tohorot (Purifikasi-Purifikasi)-Hukum-hakam berkaitan Haid, Nifas, Hadas, Janabah etc:

1. Masekhet Keilim (Kitab Bekas)
2. Masekhet Oholot (Kitab Khemah)
3. Masekhet Nega'im (Kitab Wabak)
4. Masekhet Parah (Kitab Lembu Betina)
5. Masekhet Tohorot (Kitab Purifikasi)
6. Masekhet Mikva'ot (Kitab Upacara Mandian)
7. Masekhet Niddah (Kitab Haid)
8. Masekhet Makhshirin (Kitab Persediaan)
9. Masekhet Zavim (Kitab Mani)
10. Masekhet Tevul Yom (Kitab Hari Permandian)
11. Masekhet Yadayim (Kitab Tangan)
12. Masekhet Uktsim (Kitab Tangkai)

Mishnah-Mishnah yang terbuku sebagai SHa''S ini kemudiannya ditafsirkan pula oleh ulama-ulama Amoraim (ulama Gemarah, iaitu para rabbi yang hidup semasa 200-500 M) yang himpunan tafsirannya dinamakan Gemarah. Mishnah dan Gemarah adalah dua bahagian yang disepakati oleh para rabbi (Mehanneh).

Sebelum itu, terdapat syarah-syarah ulama Tannaim dalam menguatkan kesahihan Mishnah-Mishnah tersebut dan kumpulah syarah-syarah itu dinamakan Baraitah. Maka, ulama-ulama Amoraim yang menafsirkan Mishnah telah mensyarahkan Baraitah terlebih dahulu dan syarahan terhadap Baraitah ini dinamakan Toseftah (Tambahan). Baraitah dan Toseftah adalah dua bahagian yang tidak sepakati oleh para rabbi (Natunneh). Maka dua bahagian ini dianggap kandungan Talmud yang external sahaja. Bagaimanapun, ia tetap dianggap signifikan dalam penghujahan mereka.

-bersambung-

Doctrine and theology of Islam and Christianity

DOCTRINAL AND THEOLOGICAL COMPARISON BETWEEN ISLAM AND
CHRISTIANITY.

Both Islam and Christianity subscribe to the conviction of the deliverance of sin and its penalties, also termed as salvation. However, they each go separate way in their path for salvation. This is where the great divide begins that affected the centuries old relationship between Islam and Christianity. And the prime factor that contributes to this rift in the path towards salvation is the Christian Doctrine of Sin (Hamartiology).

Again although both Islam and Christianity acknowledge that sin is disobedience to God that is as far as they could see eye to eye. Islam refutes the attributes of sin as advocated in Christianity.

Christian Doctrine of Salvation and Theology.

In Christianity, sin is inheritable from Adam the first transgressor. Hence we are all born sinners. Further, the effect of sin according to Christianity is a severe relationship with God leading to our separation from God. However, this separation from God can only be restored if our sin is redeemed through a sacrifice of a sinless person. Since all human are born sinners and only God is sinless it follows that God had to incarnate as a sinless Godly person in the form of Christ @ The Son of God to be sacrificed in our place. It is only upon the sacrifice of such a sinless Godly person will God grant the forgiveness of our sin and re-establish His relationship with us. Hence the Christian Doctrine of Salvation (Soteriology) is founded upon their Doctrine of Sin. That accounts for the sin centricity in their salvation plan.

Had the attributes, nature, effect and redemption of sin been otherwise then their Doctrine of Salvation as well as their path towards salvation would also vary. And Christ need not be a God incarnate @ The Son of God after all just so as to accommodate the requisites of a vicarious atonement. In other words, the Christian Doctrine of God or Theology is defined by their Doctrine of Salvation and NOT BY GOD HIMSELF!

Finally, according to the church salvation is by grace of God only and not by deeds. Our deeds are futile for only the elected are saved. Further to be a Christian the elected is not only required to having faith in the redemptive works of Christ but also to believing that Christ was resurrected from the grave. Only then will a Christian gain eternal life and never perish for such is the reward of attaining salvation from God.

Salvation and Theology in Islam

Salvation in Islam is only from Allah the Merciful and Beneficent. He forgives us as He forgives Adam and Eve. He does not burden us beyond our burden neither with the burden of others. For that reason sin is not inheritable in Islam. Hence we are all born sinless. Accordingly we are measured and judged by our own deeds. A Muslim submits totally to Allah, do good deeds and follow the way of the Holy Prophet Muhammad (pbuh). In case of wrongdoings a Muslim needs only to sincerely repent from his transgression and seek forgiveness directly from Allah with a pledge of an immediate end in his misdemeanor as Allah is All-Forgiving. A sinning Muslim may incur the wrath of Allah yet His Love, Magnanimity and Mercifulness surpasses His wrath that He is ever willing to forgive those who truthfully seek for His forgiveness. Hence sin in Islam does not result in any separation from Allah. Rather it provides an opportunity for the sinner to reach for Allah. As such a Muslim is an Allah conscious person who constantly seek for the favor of Allah. That accounts for the Allah centricity in the Islamic call to salvation.

The oneness of Allah is the dominant foundation of Islamic theology. Islam professes the unity of Allah or Tawheed in contrast to the tri-unity of God in Christianity. Allah Himself proclaimed in surah Al-Ikhlas that He is one and only. He begets not, nor was He begotten. And there is none like Him. The All-Powerful and Self-Sufficient Allah need only say, “ Be “ and it is done.

Allah promises a blissful life in Paradise as the reward for the righteous Muslim. While those who do not earn the favor of Allah are thrown into the pits of Hell. It is in this light that the Just, Wise, Merciful and Loving Allah sends His guidance to us in His revelations to His Messengers and Prophets from Adam (pbuh) to Muhammad (pbuh) so that every soul be rightly guided. Islam therefore is the best of fortune from Allah and a mercy to all of His creation.

By:

Engku A Fauzi
January 13, 2001
Kemaman

Menarik mengenai Buddhism

Semasa sedang mengkaji pasal agama Buddha, saya tertarik dengan beberapa isi yang dinyatakan dalam satu powerpoint daripada subang Jaya Buddhist Association yang mana ia berbunyi seperti berikut.

What buddhism is about:

"Buddhism Is not idol-worshipping or meaningless rituals"

What Quran said:

Dan (ingatlah), ketika Ibrahim berkata: "Ya Tuhanku, jadikanlah negeri ini (Mekah), negeri yang aman, dan jauhkanlah aku beserta anak cucuku daripada menyembah berhala-berhala.[14:35]

Apakah mereka mempersekutukan (Allah dengan) berhada-berhala yang tak dapat menciptakan sesuatupun? Sedangkan berhala-berhala itu sendiri buatan orang. [7:191]

What buddhism is about:

"Buddhism is about Knowledge and understanding, not blind faith are needed to walk the path."

What Quran said:

Dan di antara manusia ada orang-orang yang membantah tentang Allah tanpa ilmu pengetahuan, tanpa petunjuk dan tanpa kitab (wahyu) yang bercahaya [22:8]

antara manusia ada orang yang membantah tentang Allah tanpa ilmu pengetahuan dan mengikuti setiap syaitan yang jahat, [22:3]

Sesungguhnya orang-orang yang diberi pengetahuan sebelumnya apabila Al Quran dibacakan kepada mereka, mereka menyungkur atas muka mereka sambil bersujud,[17:107]

Dan janganlah kamu mengikuti apa yang kamu tidak mempunyai pengetahuan tentangnya. Sesungguhnya pendengaran, penglihatan dan hati, semuanya itu akan diminta pertanggungan jawabnya.[17:36]

What buddhism is about:

“The Buddha said that if you can find truth in any religion, accept the truth.”

What Quran said:

Oleh karena itu, hadapkanlah wajahmu kepada agama yang lurus (Islam) sebelum datang dari Allah suatu hari yang tidak dapat ditolak (kedatangannya): pada hari itu mereka terpisah-pisah[30:43]

Tidak ada paksaan untuk (memasuki) agama (Islam); sesungguhnya telah jelas jalan yang benar daripada jalan yang sesat. Karena itu barangsiapa yang ingkar kepada Thaghut dan beriman kepada Allah, maka sesungguhnya ia telah berpegang kepada buhul tali yang amat kuat yang tidak akan putus. Dan Allah Maha Mendengar lagi Maha Mengetahui. [2:256]

Concept Of God according to Buddhism

Text from Interfaith Dialog USMKK 2008

A BRIEF OUTLINE OF BUDDHISM, ITS CONCEPT AND PRACTICE

BY

DR. TIN MAUNG AUNG (LT. COLONEL, RTD)

Buddhism has been time tested and tried for over more than twenty centuries. It does not profess to be, yet is considered by many, as the first world religion, the only one embraced at one time by the peoples of many nations.

It follows a path of virtue and righteousness, encompasses, love, compassion, kindness, tolerance, patience and perseverance with no set religious rituals for initiation.

It lays down no commandments and demands no obedience or any form of worship to a deity. The power of Buddhism lies not in prayer, but in a self accorded code of conduct cultivated of high moral values and a personal practice of constant mindfulness and meditation.

To accept the fact that nothing is permanent, to put an end to all kinds of carnal cravings, to remain free of all forms of personal attachments, to acknowledge that to exist itself is a suffering, as abstract as it may all seem to be,

Buddhism, with its acceptance and understanding of the three gems, the four noble truths, the eightfold path, and the middle way, offers deliverance and freedom from all forms of suffering and a promise of the ultimate peace and tranquility.

Injil=Bible? (Bahagian 1)

DALAM mendalami ilmu perbandingan agama, kita memang tidak dapat lari daripada pengkajian terhadap kitab-kitab agama kerana dari skop inilah asas-asas sesuatu agama itu terpahat. Dengan kata lain, kitab suci sesuatu agama itulah yang memberi inti-pati terpenting dan tersendiri untuk mengenali agama tersebut.

Antara agama yang major di dunia ini ialah agama Kristianiti. Sememangnya suatu kebiasaan yang lazim bagi kita untuk mengatakan kitab suci bagi agama Kristianiti adalah kitab Injil (yang telah jauh terpesong dan korup). Hal ini kerana dalam al-Qur'an sendiripun ada menyebut tentang kitab Injil:

Dia menurunkan kepadamu (wahai Muhammad) Kitab Suci (Al-Quran) dengan mengandungi kebenaran, yang mengesahkan isi Kitab-kitab Suci yang telah diturunkan dahulu daripadanya dan Dia juga yang menurunkan Kitab-kitab Taurat dan Injil. (Aali Imran:3)

...Dan sesudah dewasa dan (ingatlah) ketika Aku mengajarmu (hai Isa a.s.) menulis, membaca serta hikmat pengetahuan, khasnya Kitab Taurat dan Kitab Injil... (al-Ma'idah:110)

Dan Allah akan mengajarnya (Isa a.s.) ilmu menulis dan hukum-hukum aturan agama dan juga kandungan kitab-kitab Taurat dan Injil. (Aali Imran:48)

Dan hendaklah Ahli Kitab Injil menghukum dengan apa yang telah diturunkan oleh Allah di dalamnya dan sesiapa yang tidak menghukum dengan apa yang telah diturunkan oleh Allah, maka mereka itulah orang-orang yang fasik. (al-Ma'idah:47)

Bagaimanapun, adakah benar Injil yang disebut di dalam al-Qur'an adalah sama dengan Bible yang diimani oleh sekalian umat Kristian kini (tanpa mengira perbezaan denominasi dan mazhab)? Sebenarnya, terdapat sedikit kekeliruan yang bagaimanapun amat signifikan dalam mempengaruhi kefahaman kita untuk mendalami ajaran Kristianiti demi da'awah Islamiyah terhadap para penganut Kristian.

Sebagaimana yang kita ketahui, kitab Injil dan kitab-kitab anbiya' yang sebelumnya telahpun mengalami tahrif, yakni diedit, diubah, ditokok tambah atau dipadam sesetengah ayat di dalam kitab-kitab itu. Di sini, timbul pula pemahaman dalam kalangan kita bahawa pendeta-pendeta Kristian telah merosakkan dan mengubah Injil yang asal, lalu jadilah dengan apa yang dikenali kini sebagai Bible. Akan tetapi, pendapat ini juga tidak tepat pada asasnya walaupun memang benar bahawa Injil yang asal telahpun tiada.

Oleh sebab Injil dan Bible itu merupakan dua entiti yang berlainan dari aspek tarafnya, maka kedua-duanya tidak boleh disama-ertikan atau dibandingkan dari sudut inti-pati, sejarah kewujudan dan sejarah survival (nasibnya dalam mengalami tahrifan)

Apakah sebenarnya Injil dan apakah sebenarnya Bible?

Injil secara harfiahnya merupakan suatu derivasi kontraktif daripada perkataan Yunani "Evangel" yang sama erti dengan perkataan Arab "Busyra" (Berita Baik atau Berita Gembira).

-Dalam tradisi Kristianiti, Isa sememangnya dinisbahkan sebagai pembawa Berita Gembira, iaitu sebagai al-Masih (Juruselamat/Penyelamat) yang diturunkan ke dunia sebagai Korban (Sacrifice) untuk Penebusan Dosa Asal (Original Sin) manusia yang diwarisi turun-temurun semenjak Adam. Yang sebenarnya, dari perspektif Islam, Berita Gembira itu adalah kedatangan nabi Muhammad s.a.w. sendiri sebagai Khatamul Anbiya' (Penutup Sekalian Nabi) dan perihal kedatangan baginda sememangnya telahpun diceritakan dalam Injil yang asal.-

Dari konteks Islam, secara Istilahnya, al-Qur'an memberikan definisi sebenar Injil itu:

Dan Kami utuskan Nabi Isa Ibni Mariam mengikuti jejak langkah mereka (Nabi-nabi Bani Israil), untuk membenarkan Kitab Taurat yang diturunkan sebelumnya dan Kami telah berikan kepadanya Kitab Injil, yang mengandungi petunjuk hidayat dan cahaya yang menerangi, sambil mengesahkan benarnya apa yang telah ada di hadapannya dari Kitab Taurat, serta menjadi petunjuk dan nasihat pengajaran bagi orang-orang yang (hendak) bertakwa. (al-Ma'idah:46)

Dan (ingatlah juga peristiwa) ketika Nabi Isa Ibni Mariam berkata: Wahai Bani Israel, sesungguhnya aku ini Pesuruh Allah kepada kamu, mengesahkan kebenaran Kitab yang diturunkan sebelumku, iaitu Kitab Taurat dan memberikan Berita Gembira dengan kedatangan seorang Rasul yang akan datang kemudian daripadaku bernama: Ahmad, iaitu ketika dia datang kepada mereka dengan membawa keterangan-keterangan yang jelas nyata, mereka berkata: Ini ialah sihir yang jelas nyata! (as-Saff:6)

Dari konteks Kristianiti pula, Injil lebih lazim dipanggil "Gospel" (God's Spell), suatu perkataan Inggeris Lama (Old English) dan Yunani yang juga bererti Berita Baik. Perkataan Gospel yang merujuk kepada kitab yang diwahyukan kepada Isa pertama kali digunakan oleh Saint Paul (Rasul Paulus) dalam kitab Corinthians (Korintus):

Dan sekarang wahai saudara-saudara, aku mahu mengingatkan kamu kepada Gospel yang aku beritakan kepadamu, yang kamu terima, yang di dalamnya kamu teguh berdiri. (Korintus:15:1)

Jumhur Kristianiti mendefinisikan Injil sebagai salah sebuah daripada empat kitab kanonikal (kitab yang sah) daripada Perjanjian Baru yang mengandungi kisah kelahiran, kehidupan, dakwah, peyaliban dan penghidupan semula Isa. Kitab-kitab tersebut ialah Injil Matius, Injil Markus, Injil Lukas dan Injil Yohanes yang tertulis dalam tempoh 65-100 Masihi.

Orang-orang Kristian menganggap Injil-Injil ini ditulis oleh Hawariyun atau orang-orang yang terdekat dengan Isa (sebab itulah Injil dinamakan mengikut nama penulisnya) selepas ketiadaan Isa. Perkara ini agak tidak logik kerana lebih 30-70 tahun setelah ketiadaan Isa barulah kitab-kitab itu wujud.

Malah, golongan teologi yang mengkaji tentang Injil mendapati ada beratus-ratus Injil yang tertulis setelah ketiadaan Isa (setelah Isa hidup kembali dan naik ke langit) beratus-ratus tahun lamanya. Sehingga kini, ada lebih 30 buah Injil yang wujud akan tetapi yang diiktiraf dalam senarai Kanon (kitab-kitab yang sah sebagai wahyu) hanyalah empat buah.

Oleh itu, mereka berpendapat bahawa Injil sebenarnya adalah kitab yang tidak pernah tertulis di zaman Isa kerana Isa menyebarkan dakwahnya secara lisan (Parables). Injil yang wujud kini tidak lebih daripada penulisan semula oleh orang-orang lain yang tidak pernah bertemu dengan Isa sendiri mahupun para Apostles (Hawariyun) dan orang-orang yang terdekat dengan Isa.

Penulisan itu juga lebih kepada pemahaman dan idea-idean penulis itu sendiri terhadap Parables yang diketahuinya. Tidak hairanlah setiap injil tersebut berbeda antara satu dengan yang lainnya. Hal ini kerana antara ajaran terpenting Kristianiti ialah Roh Kudus (Holy Spirit) boleh menyertai sesiapa sahaja dalam kalangan umat Kristian dalam memberi wahyu (Revelation).

Sebab itulah injil-injil itu lebih tepat dikenali sebagai "According to" eg. According to Matthew; According to Mark; According to Luke etc dan bukannya "Gospel of" kerana memang tidak dapat dibuktikan sama ada benarkah mereka menulis kitab-kitab Injil yang bercanggah antara satu sama lain itu.

Bagaimana pula dengan Bible? Bible adalah perkataan yang tidak pernah wujud dalam Taurat, Zabur mahupun Injil. Ia berasal daripada perkataan Yunani "Biblia" yang literalisnya bererti kompilasi atau himpunan buku. Sebab itulah ia juga digelar the Book of Books.

Bible bukanlah bermaksud Injil bahkan ia adalah himpunan kitab-kitab yang diiktiraf sebagai kitab-kitab wahyu daripada Tuhan mengikut persidangan-persidangan yang diadakan. Kedua-dua agama Yahudi (Judaism) dan Kristianiti menganggap Bible sebagai kitab suci mereka.

Bible umat Yahudi dikenali sebagai Hebrew Bible (Bible Ibrani) yang mengandungi 24 buah kitab suci termasuklah Taurat (Torah) dan Zabur (Psalm). Kitab-kitab ini diiktiraf sebagai kitab wahyu Judaism dalam Persidangan Yavneh (Council of Jamnia or Yavneh) pada akhir kurun pertama, setelah Jerusalem dimusnahkan pada 70 Masihi oleh Kerajaan Rom. Tokoh yang bertanggung jawab dalam hal ini ialah Rabbi Yochanan ben Zakkai.

Manakala Bible umat Kristian pula terdiri daripada dua bahagian. Bahagian pertama dikenali sebagai Perjanjian Lama (Old Testament, OT) sementara bahagian yang kedua pula ialah Perjanjian Baru (New Testament, NT).

Kitab-kitab yang terkandung dalam OT adalah sama dengan kitab-kitab yang terkandung dalam Hebrew Bible umat Yahudi. Dengan kata lain, Kristianiti mengiktiraf kitab-kitab suci umat Yahudi (Taurat, Zabur dan lain-lain) ini sebagai kitab-kitab suci kepunyaan mereka juga. OT dianggap sebagai gabungan kitab ramalan (Prophecies) yakni nubuat-nubuat tentang kedatangan Isa sebagai al-Masih.

Manakala NT pula adalah kumpulan kitab-kitab Injil (Gospel yang empat), kitab para Hawariyun (Acts of Apostles), Surat-Surat dakwah Saint Paul kepada komuniti-komuniti atau kumpulan-kumpulan tertentu dalam menyebarkan ajarannya (Pauline Epistles), Surat-Surat dakwah Gereja (Catholic Epistles) dan kitab Wahyu (Revelation).

Kitab-kitab NT ini dianggap sebagai kitab penggenapan Berita Gembira yang menjadi bukti kenyataan segala ramalan atau nubuat yang terdapat dalam OT. Sejarah Kanonisasi (Pengiktirafan Kitab) setiap kitab dalam NT amat kompleks dan rumit disebabkan terdapat banyak persidangan-persidangan gereja dalam menerima atau menolak sesetengah Injil atau kitab lainnya.

Di sini kita amat jelas bahawa Bible bukanlah kitab yang diturunkan kepada Isa. Bible adalah kumpulan kitab-kitab terdahulu, tidak kiralah sama ada kitab para nabi (OT) yang telah terpesong ataupun kitab-kitab yang dikarang oleh manusia biasa yang beranggapan mereka disinggahi dan diwahyukan oleh Roh Kudus (NT).

Dalam 'Denver Buletin'- Mac 1995, jilid 3, no. 3, tertulis:

"Landasan perjalanan gereja tidak didasarkan kepada kitab Bible kerana isi Bible ditentukan oleh pihak gereja. Pada abad-abad awal agama Kristian, tidak ada seorang manusiapun yang dapat menyentuh kitab yang bernama 'Bible' kerana ia memang tidak wujud." (His Eminence Metropolitan Isaiah of Proikonisou and Presiding Hierarch of Greek Orthodox Diocese of Denver)

Walaupun mereka beriman kepada Bible, golongan Yahudi dan Kristian serta para pendukung pecahan-pecahan denominasi dalam Kristianiti sendiri berbeza pendapat dan saling tidak mengiktirafi antara satu sama lain dalam mengkanonisasikan sesuatu kitab itu sebagai senarai kitab yang sah di dalam Bible.

Umat Yahudi tidak mengiktiraf seluruh NT manakala umat Kristian pula merendahkan Bible Ibrani sebagai OT sahaja di sisi mereka. Gereja Katolik mengiktiraf beberapa kitab-kitab yang tidak diiktiraf Judaism (Apocrypha) manakala Gereja Protestant menolak kitab-kitab tersebut. Terdapat firkah atau mazhab Kristian seperti Mormon yang memperkenalkan kitab baru dalam Bible yang tersendiri seperti kitab Mormon yang tiada hubungkait langsung dengan ajaran para nabi terdahulu.

Fenomenon ini telah wujud semenjak dahulu lagi sehinggakan semasa kedatangan Islam, Allah menceritakan di dalam al-Qur'an:

Dan orang-orang Yahudi berkata: Orang-orang Nasrani itu tidak mempunyai sesuatu pegangan (agama yang benar) dan orang-orang Nasrani pula berkata: Orang-orang Yahudi tidak mempunyai sesuatu pegangan (agama yang benar); padahal mereka membaca al-Kitab... (al-Baqarah:111)

al-Kitab di sini merujuk kepada Bible itu sendiri dan sehingga kinipun, dalam kalangan umat Kristian berbangsa Arab dan Indonesia, serta Yahudi yang berbahasa Arab, Bible dikenali sebagai al-Kitab. Malah, umat Kristian dan Yahudi dipanggil "Ahlul Kitab" di dalam al-Qur'an yang secara harfiahnya bererti ahli Bible.

Di sini, antara kesimpulan yang kita dapat ialah:

1. Injil bukanlah Bible tetapi sebahagian daripada Bible, iaitu di bawah bahagian NT.

2. Injil semasa di zaman Isa a.s. bukanlah sebuah kitab yang kita boleh nampak, pegang dan baca akan tetapi ia wujud secara lisan. Injil yang lengkap tidak pernah wujud secara fizikal.

3. Kitab Injil mengalami tahrif yang ekstrem sebaik sahaja ia dibukukan oleh sebilangan orang (dengan gaya bahasa dan pemahaman sendiri) yang tidak pernah berjumpa dengan Isa a.s. sendiri. Malah, setelah itupun proses edit mengedit masih wujud sehingga kini.

4. Bible merupakan himpunan kitab-kitab yang diiktiraf sah sebagai wahyu dan ia ditentukan melalui beberapa persidangan.

5. Umat Yahudi dan Kristian (serta denominasi Kristian yang lain) mempunyai kriteria dan klasifikasi tersendiri dalam mengiktiraf sesuatu kitab dalam senarai di bawah Bible.

Berkenalan dengan agama kristian (lecture-part 1)

By KPN Team

KEPERCAYAAN asas agama kristian berpaksikan kepada konsep doktrin penebusan dosa. Menurut kepercayaan Kristian, ia merujuk kepada crucifixion and resurrection of Jesus Christ yang mana bagi mereka merupasan sebahagian daripada konsep trinitirian ataupun 3 dalam satu. Dalam konsep ini , Jesus ataupun god the son menjelma menjadi manusia untuk menebus dosa warisan manusia.

secara asasnya, doktrin agama kristian berasaskan kepada prinsip-prinsip berikut

1) Doctrine of the atonement(penebusan dosa warisan)
2) Doctrine of crucifixion and resurrection of Jesus Christ
3) Doctrine of trinity and Incarnation.
4) Doctrine of original sin

*********************************************************
bersambung
Sumber
1) Ustaz Mohd Amin Yaacob (Kuliah Muqaranah al-adyan)
2) Bro Lim Jooi Soon (Saba' islamic media, friendly comparative religion)